Kur'an'a göre zekât kimlere verilir?

Kaynak ayetler

1. Tevbe · 9:60Doğrudan

   Zekât alıcılarının açıkça sayıldığı temel ayettir.

   ۞ إِنَّمَا ٱلصَّدَقَـٰتُ لِلْفُقَرَآءِ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱلْعَـٰمِلِينَ عَلَيْهَا وَٱلْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِى ٱلرِّقَابِ وَٱلْغَـٰرِمِينَ وَفِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ ۖ فَرِيضَةً مِّنَ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ﴿٦٠﴾

   İnneme-ssadekâtü lilfükarâi velmesâkîni vel'âmilîne 'aleyhâ velmüellefeti kulûbühüm vefi-rrikâbi velgârimîne vefî sebîli-llâhi vebni-ssebîl. Ferîdatem mine-llâh. Vellâhü 'alîmün hakîm.

   Zekatlar; Allah'tan bir farz olarak yoksullara, düşkünlere, onu toplayan memurlara, kalbleri Müslümanlığa ısındırılacaklara verilir; kölelerin, borçluların, Allah yolunda olanların ve yolda kalanların uğrunda sarfedilir. Allah bilendir, hakimdir.

   Surede bağlamıyla oku →
2. Bakara · 2:273Doğrudan

   Sadakaların, Allah yoluna kendini adayıp yeryüzünde dolaşamayan, utanıp açığa çıkarmayan yoksullara verilmesi anlatılır (zekâta yakın bağlam).

   لِلْفُقَرَآءِ ٱلَّذِينَ أُحْصِرُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِى ٱلْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ ٱلْجَاهِلُ أَغْنِيَآءَ مِنَ ٱلتَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَـٰهُمْ لَا يَسْـَٔلُونَ ٱلنَّاسَ إِلْحَافًا ۗ وَمَا تُنفِقُوا۟ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٌ﴿٢٧٣﴾

   Lilfükarâi-llezîne uhsirû fî sebîli-llâhi lâ yestetî'ûne darben fi-l'ard. Yahsebühümü-lcâhilü agniyâe mine-tte'affüf. Ta'rifühüm bisîmâhüm. Lâ yes'elûne-nnâse ilhâfâ. Vemâ tünfikû min hayrin feinne-llâhe bihî 'alîm.

   Sadakalarınızı, kendilerini Allah yoluna adayıp yeryüzünde dolaşamayanlara, hayalarından dolayı, kendilerini tanımayanların zengin saydıkları yoksullara verin. Onları yüzlerinden tanırsın, insanlardan yüzsüzlük ederek bir şey istemezler. Sarfettiğiniz iyi bir şeyi Allah şüphesiz bilir.

   Surede bağlamıyla oku →
3. Haşr · 59:7İlgili

   Ganimetlerin dağılımı bağlamında yetimler, yoksullar ve yolda kalmışların hak sahibi olduğu belirtilir; zekât ilkeleriyle ilgilidir.

   مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَىْ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمْ ۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا۟ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿٧﴾

   Mâ efâe-llâhü 'alâ rasûlihî min ehli-lkurâ felillâhi velirrasûli velizi-lkurbâ velyetâmâ velmesâkîni vebni-ssebîli key lâ yekûne dûletem beyne-l'agniyâi minküm. Vemâ âtâkümü-rrasûlü fehuzûhü vemâ nehâküm 'anhü fentehû. Vetteku-llâh. İnne-llâhe şedîdü-l'ikâb.

   Allah'ın, fethedilen memleketler halkının mallarından Peygamberine verdikleri; Allah, Peygamber, yakınlar, yetimler, yoksullar ve yolda kalmışlar içindir; ta ki içinizdeki zenginler arasında elden ele dolaşan bir devlet olmasın. Peygamber size ne verirse onu alın, sizi neden menederse ondan geri durun; Allah'tan sakının, doğrusu Allah'ın cezalandırması çetindir.

   Surede bağlamıyla oku →